Κώστας Σαμαράς
Σαν σκηνή βγαλμένη από μυθιστόρημα αγωνίας εκτυλίχθηκαν οι ώρες στο νοσοκομείο Metropolitan, όταν η υγεία της Σίας Κοσιώνη άρχισε να επιδεινώνεται.
Η περιπέτεια ξεκίνησε ύπουλα, με μια έντονη αδιαθεσία που δεν προμήνυε την καταιγίδα που θα ακολουθούσε.
Ξαφνικά, όμως, όλα άλλαξαν δραματικά: Η αναπνοή της βάρυνε επικίνδυνα, τόσο που, παρότι είχε φτάσει κανονικά στη δουλειά της, δεν κατάφερε να παρουσιάσει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και την επόμενη μέρα, σαν προειδοποίηση που κανείς δεν ήθελε να πιστέψει.
Η διάγνωση
Έτσι, η Σία Κοσιώνη μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Οι γιατροί διέγνωσαν χαμηλά επίπεδα οξυγόνου και έκριναν απαραίτητη την άμεση εισαγωγή της. Μετά από εξονυχιστικό έλεγχο, αποκαλύφθηκε η αιτία: πνευμονιόκοκκος.
Το σοβαρό πρόβλημα υγείας
Η δημοσιογράφος οδηγήθηκε στη ΜΕΘ για προληπτικούς λόγους, με τους θεράποντες γιατρούς να επισημαίνουν πως η κατάστασή της απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η πνευμονιοκοκκική νόσος συγκαταλέγεται στα πιο σοβαρά προβλήματα υγείας και μπορεί να αποδειχθεί ακόμη και απειλητική για τη ζωή.
Στο πλευρό της, σιωπηλή αλλά συντετριμμένη, η Ντόρα Μπακογιάννη. Οι διάδρομοι του Metropolitan αντήχησαν από την αγωνία μιας πεθεράς που δεν άντεχε την ιδέα πως η νύφη της παλεύει για κάθε ανάσα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η ένταση της στιγμής κορυφώθηκε, με τη φωνή της να σπάει από φόβο και απόγνωση, σε μια σκηνή που συμπύκνωνε όλο τον πόνο της οικογένειας: να σωθεί η Σία.
Σε πανικό η Ντόρα
Η Ντόρα Μπακογιάννη κινούνταν νευρικά στους διαδρόμους του νοσοκομείου, με το βλέμμα καρφωμένο πότε στις πόρτες των θαλάμων και πότε στα πρόσωπα των γιατρών. Η ψυχραιμία που τη διακρίνει δημόσια είχε δώσει τη θέση της σε έναν ωμό, ανθρώπινο πανικό.
Τα χέρια της έτρεμαν ανεπαίσθητα, η φωνή της έσπαγε, μα επέμενε να ρωτά, να ζητά εξηγήσεις, να μάθει κάθε λεπτομέρεια. Στεκόταν απέναντι στους γιατρούς, σχεδόν σκυμμένη προς το μέρος τους, σαν να ήθελε να κλέψει χρόνο από τις λέξεις τους.
Ρωτούσε ξανά και ξανά για τα επίπεδα οξυγόνου, για την αναπνοή, για το αν υπάρχει κίνδυνος, για το «τι γίνεται από εδώ και πέρα». Δεν την ενδιέφεραν οι γενικές απαντήσεις· ήθελε σαφήνεια, ήθελε ειλικρίνεια, ήθελε ελπίδα – έστω και συγκρατημένη. Κάθε ιατρικός όρος που ακουγόταν στον αέρα έμοιαζε να βαραίνει την ατμόσφαιρα.
Εκείνη άκουγε προσεκτικά, διέκοπτε, ξαναρωτούσε, προσπαθώντας να κρατηθεί όρθια μέσα στον φόβο της. Η αγωνία της δεν ήταν πολιτική, δεν ήταν δημόσια· ήταν βαθιά οικογενειακή.
Μια πεθερά που έβλεπε τη νύφη της καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και ένιωθε ανήμπορη. Κάποιες στιγμές έκανε λίγα βήματα πίσω, σαν να μην άντεχε άλλο την ένταση, κι ύστερα επέστρεφε πάλι κοντά στους γιατρούς. Ήθελε να είναι παρούσα, να δείξει πως είναι εκεί, πως παρακολουθεί τα πάντα, πως δεν θα αφήσει τίποτα στην τύχη.
Ο πανικός της δεν ήταν υστερικός· ήταν σιωπηλός, κρυφός, γεμάτος το βάρος της ευθύνης και τον φόβο της απώλειας. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ακόμη και οι πιο δυνατοί άνθρωποι λυγίζουν όχι μπροστά στις κάμερες, αλλά στους λευκούς διαδρόμους ενός νοσοκομείου, περιμένοντας από έναν γιατρό να πει τη λέξη που όλοι θέλουν να ακούσουν: «σταθερή».
Η επόμενη μέρα
Στην κατάσταση της Σίας Κοσιώνη πλέον δεν χωράει κανένας εφησυχασμός. Από εδώ και στο εξής, η φροντίδα και η προσοχή πρέπει να γίνουν απόλυτη προτεραιότητα. Η Σία χρειάζεται να προστατεύει τον οργανισμό της, να ακολουθεί πιστά τις ιατρικές οδηγίες και να αποφεύγει οποιονδήποτε παράγοντα θα μπορούσε να επιβαρύνει την υγεία της. Η αγωνία όλων γύρω της δείχνει πόσο σημαντικό είναι να προσέχει τον εαυτό της, ώστε να ξεπεράσει αυτή τη δοκιμασία και να επιστρέψει δυνατή στην καθημερινότητά της. Η πρόληψη και η υπευθυνότητα θα είναι από δω και πέρα ο ακρογωνιαίος λίθος της ζωής της.
