Κώστας Σαμαράς
Τέλος εποχής για τον «αρχιερέα της διαφθοράς»: Το πολιτικό τσουνάμι που πνίγει το σύστημα Μητσοτάκη
Η προφητεία του βετεράνου έγινε εφιάλτης για το Μαξίμου – Πώς η Νέα Δημοκρατία τερματίζει δεύτερη τρέχοντας χωρίς αντίπαλο – Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η σήψη των θεσμών και η «αποκαθήλωση» που έρχεται με ποσοστά-σοκ κάτω από το 25% – Γιατί ο Νίκος Δένδιας δοξάζεται κρυπτόμενος την ώρα που ο «κακός εαυτός» της κυβέρνησης διαλύει την παράταξη – Ο αγωνιώδης σχεδιασμός για κάλπες-σωσίβιο και το τέλος του κύκλου της πολιτικής παρακμής.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν παλεύει πια με την αντιπολίτευση, αλλά με τα δικά της φαντάσματα και τη βαθιά σήψη που έχει ποτίσει το οικοδόμημα του Μαξίμου. Το κλίμα πολιτικής παρακμής είναι μη αναστρέψιμο. Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης σημαδεμένα από σκάνδαλα διασπάθισης ευρωπαϊκού χρήματος και την τραγωδία των Τεμπών, ο «αρχιερέας» του επιτελικού χάους βρίσκεται αντιμέτωπος με το τέλος του. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτέλεσε τη θρυαλλίδα, στρέφοντας εναντίον του ακόμα και τη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα, με τους βουλευτές να βράζουν για το άκριτο «τσουβάλιασμα» και τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς που τους εκθέτουν στις τοπικές κοινωνίες.
Το «φάντασμα» του Δένδια και η αναζήτηση εξόδου διαφυγής
Στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, η οσμή της ήττας έχει κινητοποιήσει τα ένστικτα επιβίωσης. Ο Νίκος Δένδιας, ακολουθώντας τη στρατηγική του «δοξάζεται κρυπτόμενος», περιμένει την κατάρρευση του συστήματος Μητσοτάκη για να εμφανιστεί ως ο εγγυητής της επόμενης μέρας. Οι ψίθυροι στους διαδρόμους της Πειραιώς είναι πλέον κραυγές: ο κύκλος του Μητσοτάκη έκλεισε και τα στελέχη αναζητούν δρόμους διαφυγής πριν το «μοιραίο» τσουνάμι συμπαρασύρει τα πάντα. Το Μέγαρο Μαξίμου έχει μετατραπεί σε πεδίο βολής, με την αντιπολίτευση να προεξοφλεί το τέλος και τους εσωκομματικούς αντιπάλους να ακονίζουν τα μαχαίρια τους για τη διαδικασία της αποκαθήλωσης.
Το φράγμα του 25% και ο εφιάλτης του «εκθρονισμού»
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι το πολιτικό του μέλλον κρέμεται από μια κλωστή που λέγεται «30%». Οι δημοσκοπικές αναλύσεις είναι αμείλικτες: οποιοδήποτε αποτέλεσμα κάτω από αυτό το όριο θα τον αφήσει πολιτικά τραυματισμένο, ενώ η υποχώρηση κάτω από το κομβικό 25% θα σημάνει την απόλυτη καταστροφή. Σε μια τέτοια περίπτωση, η πρωτοβουλία των κινήσεων θα περάσει στην αντιπολίτευση για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, αφήνοντας τον ίδιο έκθετο στις διαδικασίες εκλογής νέου προέδρου. Οι «εργώδεις προσπάθειες» για να αποφύγει το μοιραίο προσκρούουν στην κοινωνική δυσφορία που ξεπερνά το 70%, καθιστώντας τον «αρχιερέα της διαφθοράς» έναν ηγέτη σε αποδρομή που πασχίζει απλώς να διαλέξει το timing της πτώσης του.
