Κώστας Σαμαράς
Εγκαταλείπει την Αθήνα για να είναι κοντά στο μνήμα της Γωγώς
Υπάρχουν πληγές που ο χρόνος δεν καταφέρνει ποτέ να κλείσει. Απώλειες που αφήνουν ένα κενό τόσο μεγάλο, ώστε τίποτα δεν μπορεί να το γεμίσει.
Για τη μητέρα της Σπυριδούλας Μαστροκώστα, η απώλεια της αγαπημένης της κόρης, της Γωγώς, παραμένει μια καθημερινή δοκιμασία που τη συνοδεύει σε κάθε της βήμα. Και πλέον, έπειτα από πολλή σκέψη και βαθιά εσωτερική αναζήτηση, πήρε μια απόφαση που συγκινεί όσους γνωρίζουν την ιστορία της.
Η κυρία Σπυριδούλα αποφάσισε να εγκαταλείψει οριστικά την Αθήνα και να επιστρέψει στο Μεσολόγγι, τον τόπο όπου βρίσκεται το μνήμα της κόρης της. Μια απόφαση καρδιάς, που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη της να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο παιδί που έχασε και δεν έπαψε ποτέ να σκέφτεται.
Όπως αναφέρουν άνθρωποι που βρίσκονται κοντά της, η ζωή στην πρωτεύουσα δεν της προσφέρει πλέον καμία χαρά. Οι ρυθμοί της πόλης, οι καθημερινές υποχρεώσεις και η μοναξιά που ακολουθεί μια τόσο μεγάλη απώλεια την έκαναν να συνειδητοποιήσει πως το μόνο μέρος όπου νιώθει πραγματικά κοντά στη Γωγώ είναι το Μεσολόγγι.
«Θέλω να είμαι δίπλα στο παιδί μου»
Η απόφασή της δεν ήταν εύκολη. Χρειάστηκε χρόνο για να συμφιλιωθεί με τη σκέψη ότι πρέπει να αφήσει πίσω της μια ολόκληρη ζωή στην Αθήνα. Ωστόσο, η καρδιά της είχε ήδη αποφασίσει.
Η επιθυμία της είναι πλέον μία: να μπορεί να επισκέπτεται καθημερινά το μνήμα της κόρης της, να ανάβει το καντήλι της και να της μιλά όπως έκανε πάντα. Για μια μητέρα, άλλωστε, ο δεσμός με το παιδί της δεν σταματά ποτέ, ακόμη κι όταν η ζωή τα φέρνει τόσο σκληρά.
Σύμφωνα με πρόσωπα από το περιβάλλον της, η κυρία Σπυριδούλα αισθάνεται ότι εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι της ψυχής της. Κάθε επίσκεψη στο κοιμητήριο της δίνει μια αίσθηση γαλήνης, σαν να συνεχίζει με τον δικό της τρόπο τη σχέση με την κόρη που τόσο αγάπησε.
Για εκείνη, το καθημερινό άναμμα του καντηλιού δεν είναι μια απλή συνήθεια. Είναι μια πράξη αγάπης, ένα τελετουργικό μνήμης και σύνδεσης, ένας τρόπος να κρατά ζωντανή την παρουσία της Γωγώς μέσα στην καρδιά και στη ζωή της.
Η ζωή που αλλάζει μετά την απώλεια
Όσοι έχουν βιώσει την απώλεια ενός παιδιού γνωρίζουν πως τίποτα δεν παραμένει ίδιο. Οι προτεραιότητες αλλάζουν, οι ανάγκες μεταμορφώνονται και πολλές φορές οι άνθρωποι αναζητούν παρηγοριά σε μέρη που τους φέρνουν πιο κοντά στις αναμνήσεις των αγαπημένων τους προσώπων.
Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και στην περίπτωση της μητέρας της Σπυριδούλας Μαστροκώστα. Το Μεσολόγγι δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι το σημείο όπου νιώθει ότι μπορεί να βρίσκεται κοντά στη Γωγώ της, να τιμά τη μνήμη της και να βρίσκει δύναμη να συνεχίσει.
Παρά τον πόνο που δεν θα φύγει ποτέ, η κυρία Σπυριδούλα δείχνει αποφασισμένη να ακολουθήσει τον δρόμο που της υπαγορεύει η καρδιά της. Να αφήσει πίσω την Αθήνα και να χτίσει μια νέα καθημερινότητα δίπλα στο παιδί της, έστω και με τον τρόπο που της επιτρέπουν πλέον οι συνθήκες.
Γιατί για μια μάνα, η αγάπη δεν γνωρίζει αποστάσεις, δεν λυγίζει μπροστά στον χρόνο και δεν σβήνει ποτέ. Και ίσως αυτή η επιστροφή στο Μεσολόγγι να είναι ο δικός της τρόπος να παραμείνει για πάντα κοντά στη Γωγώ της, ανάβοντας κάθε μέρα το καντήλι της και κρατώντας άσβεστη τη φλόγα της μνήμης της.
