Κώστας Σαμαράς
Ραγίζει καρδιές ο παπά Στράτης: Πήρε το βιολί και έπαιξε το «Μου λείπεις» για τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ένα διαφορετικό και βαθιά συγκινητικό «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη θέλησε να πει ο παπά Στράτης, κατά κόσμον Ευστράτιος Συρίγος, ένας άνθρωπος που τον γνώρισε πολύ πριν από τη μεγάλη επιτυχία και την καθιέρωσή του στο ελληνικό τραγούδι.
Δείτε το βίντεο:
Ήταν δίπλα στον Μαζωνάκη στα πρώτα του βήματα
Πίσω από αυτή τη μουσική στιγμή κρύβεται μια ιστορία που πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω.
Πριν ακολουθήσει τον δρόμο της ιεροσύνης, ο Ευστράτιος Συρίγος είχε ενεργή παρουσία στον χώρο της μουσικής. Έπαιζε βιολί σε γνωστές αθηναϊκές πίστες και είχε συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες. Ανάμεσα στους ανθρώπους που συνάντησε σε εκείνη την περίοδο ήταν και ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Ο παπά Στράτης βρέθηκε στο πλευρό του τραγουδιστή όταν εκείνος έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα στη νυχτερινή Αθήνα, έχοντας τον ρόλο του πρώτου βιολιστή του.
Ήταν μια εποχή πολύ διαφορετική από εκείνη που θα ακολουθούσε, όταν ο Μαζωνάκης θα εξελισσόταν σε ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού.
Πήρε ξανά το βιολί για να του πει «αντίο»
Χρόνια αργότερα, οι δρόμοι της ζωής είχαν αλλάξει. Ο Ευστράτιος Συρίγος άφησε πίσω του τις πίστες και τη νυχτερινή ζωή και ακολούθησε τον δρόμο της Εκκλησίας.
Το βιολί, ωστόσο, παρέμεινε ένα κομμάτι της ιστορίας του. Και τώρα χρειάστηκε να το κρατήσει ξανά στα χέρια του για έναν πολύ ιδιαίτερο λόγο. Για να αποχαιρετήσει έναν άνθρωπο με τον οποίο είχε μοιραστεί στιγμές από την αρχή μιας μεγάλης μουσικής διαδρομής.
Η επιλογή του τραγουδιού μόνο τυχαία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. «Μου λείπεις». Δύο λέξεις που, αυτή τη φορά, απέκτησαν εντελώς διαφορετικό βάρος. Χωρίς πολλά λόγια και χωρίς έναν συνηθισμένο αποχαιρετισμό, ο παπά Στράτης άφησε το βιολί να μιλήσει για εκείνον.
Από τις πίστες στην ιεροσύνη
Η ιστορία του πατέρα Ευστράτιου είναι από μόνη της ξεχωριστή.
Πριν φορέσει το ράσο, η καθημερινότητά του ήταν γεμάτη μουσική. Ορχήστρες, νυχτερινά κέντρα, πρόβες και συνεργασίες με τραγουδιστές αποτελούσαν μέρος της ζωής του.
Στη συνέχεια αποφάσισε να αλλάξει πορεία και να ακολουθήσει την ιεροσύνη, αφήνοντας πίσω του έναν ολόκληρο κόσμο. Όχι όμως και τις αναμνήσεις του. Ούτε τη μουσική.
Και ίσως γι’ αυτό το συγκεκριμένο αντίο είχε τόσο ιδιαίτερο συμβολισμό. Ο πρώτος βιολιστής που κάποτε συνόδευε τον νεαρό Γιώργο Μαζωνάκη στις πίστες, επέστρεψε στο όργανό του χρόνια μετά για να τον συνοδεύσει, αυτή τη φορά, σε έναν τελευταίο μουσικό αποχαιρετισμό.
