Κώστας Σαμαράς
Η κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη ολοκληρώθηκε, όμως ο κόσμος δεν έφυγε. Η συγκίνηση παρέμεινε έντονη στη Νίκαια ακόμη και ώρες μετά το τελευταίο «αντίο», με ανθρώπους να θέλουν να βρεθούν κοντά στον αγαπημένο τους τραγουδιστή για μία τελευταία φορά.
Το πρωί, χιλιάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας για το λαϊκό προσκύνημα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας περίμεναν υπομονετικά για να περάσουν από τη σορό του Γιώργου Μαζωνάκη, να προσευχηθούν και να αφήσουν ένα λουλούδι.Η εικόνα, όμως, παρέμεινε ιδιαίτερα φορτισμένη και μετά την ταφή.
Ο κόσμος ήθελε να μπει στο νεκροταφείο
Το βράδυ, αρκετοί άνθρωποι επέστρεψαν ή παρέμειναν έξω από το Γ΄ Νεκροταφείο, θέλοντας να μπουν στον χώρο και να φτάσουν μέχρι το σημείο όπου πλέον αναπαύεται ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Η επιθυμία τους ήταν μία: να αφήσουν ένα λουλούδι και να σταθούν για λίγα λεπτά στον τάφο του. Για πολλούς δεν ήταν αρκετό το γεγονός ότι είχαν βρεθεί στην κηδεία. Ήθελαν να τον αποχαιρετήσουν με τον δικό τους τρόπο και να αφήσουν ένα τελευταίο σημάδι αγάπης.
Η εικόνα του κόσμου έξω από το νεκροταφείο, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της τελετής, αποτύπωνε το μέγεθος της συγκίνησης. Άλλοι κρατούσαν λουλούδια στα χέρια, άλλοι στέκονταν σιωπηλοί και άλλοι μιλούσαν για τον τραγουδιστή και τα τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή τους.
Την ίδια ώρα, μέσα και γύρω από τον χώρο του νεκροταφείου, η ατμόσφαιρα παρέμενε βαριά. Τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη ακούγονταν, διακόπτοντας τη σιωπή που συνήθως συνοδεύει τέτοιες στιγμές και κάνοντας τον αποχαιρετισμό ακόμη πιο συγκινητικό.
Για όσους είχαν συγκεντρωθεί εκεί, η φωνή του Γιώργου παρέμενε ζωντανή μέσα από τη μουσική του.
Η νύχτα βρήκε τη Νίκαια ακόμη φορτισμένη. Η κηδεία είχε τελειώσει, η σορός του είχε οδηγηθεί στην τελευταία του κατοικία, όμως για αρκετούς από τους ανθρώπους που τον αγάπησαν το «αντίο» δεν είχε τελειώσει.
Ήθελαν να μπουν στο νεκροταφείο, να αφήσουν ένα λουλούδι και να σταθούν έστω για λίγο δίπλα στον άνθρωπο που τους χάρισε τόσα τραγούδια.Ένα τελευταίο λουλούδι. Μία τελευταία προσευχή. Ένα τελευταίο τραγούδι. Και η ανάγκη να πουν ξανά «καλό ταξίδι, Γιώργο».
