Κώστας Σαμαράς
«Θέλω να πεθάνω στο σπίτι μου, σας ικετεύω»: Το συγκλονιστικό χειρόγραφο μήνυμα ηλικιωμένου ασθενούς που συγκίνησε γιατρό – Η ανάρτηση που αγγίζει καρδιές
Το χειρόγραφο μήνυμα έγινε αφορμή για μια ανάρτηση του γιατρού Γιάννη Σαλπιγκτή στο Facebook σχετικά με το δικαίωμα των ανθρώπων να περνούν τις τελευταίες ημέρες της ζωής τους στο σπίτι τους.
Δείτε την φωτογραφία:
Μερικές φορές, λίγες μόνο λέξεις αρκούν για να αποτυπώσουν τον μεγαλύτερο ανθρώπινο φόβο, αλλά και την πιο βαθιά επιθυμία: να φύγουμε από τη ζωή με αξιοπρέπεια, εκεί όπου αισθανόμαστε ασφαλείς, ανάμεσα στις αναμνήσεις και στους ανθρώπους που αγαπάμε.
«Θέλω να πεθάνω στο σπίτι μου. Μη με πάτε πουθενά. Σας ικετεύω». Αυτή ήταν η παράκληση ενός ηλικιωμένου ασθενούς, γραμμένη σε ένα κομμάτι χαρτί, που συγκίνησε βαθιά τον γιατρό Γιάννη Σαλπιγκτή.
Ο γιατρός μοιράστηκε τη φωτογραφία του χειρόγραφου μηνύματος στο Facebook, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα: το δικαίωμα των ανθρώπων να περάσουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής τους στο σπίτι τους, εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν και υπάρχει η απαραίτητη ιατρική και υποστηρικτική φροντίδα.
Δείτε μερικά από τα σχόλια της ανάρτησης:
Όπως επισημαίνει ο γιατρός στην ανάρτησή του, η ιατρική δεν αφορά μόνο την παράταση της ζωής, αλλά και την ανακούφιση, την ποιότητα ζωής και τον σεβασμό στις επιθυμίες κάθε ασθενούς. «Γιατί κανείς δεν θα έπρεπε να στερείται, όταν αυτό είναι εφικτό, το δικαίωμα να κλείσει τα μάτια του εκεί όπου έζησε, αγάπησε και αγαπήθηκε…».
Δείτε την ανάρτηση:
Ολόκληρη η ανάρτηση του Γιάννη Σαλπιγκτή:
«Από μια σημερινή επίσκεψη σε σπίτι ασθενούς μου…
Το δικαίωμα να φύγεις από τη ζωή στο σπίτι σου…
Υπάρχουν ηλικιωμένοι άνθρωποι που κουράστηκαν από τα νοσοκομεία, τις εξετάσεις, τις ατέλειωτες νοσηλείες. Άνθρωποι που δεν ζητούν πια περισσότερες ημέρες με κάθε τίμημα, αλλά περισσότερη γαλήνη στις ημέρες που τους απομένουν.
Θέλουν να μείνουν στο σπίτι τους. Στο κρεβάτι τους, με τις γνώριμες μυρωδιές, τις φωτογραφίες μιας ολόκληρης ζωής, τις φωνές των αγαπημένων τους. Να κρατούν ένα χέρι δικό τους και όχι να κοιτούν ένα άγνωστο ταβάνι, ανάμεσα σε μηχανήματα και ήχους νοσοκομείου.
Αυτό δεν είναι παραίτηση. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη επιθυμία που αξίζει σεβασμό.
Η ιατρική δεν είναι μόνο η μάχη για να προσθέσουμε ημέρες στη ζωή. Είναι και η φροντίδα να προσθέσουμε αξιοπρέπεια, ανακούφιση και αγάπη στις τελευταίες της στιγμές.
Και ίσως, κάποιες φορές, η μεγαλύτερη πράξη αγάπης να μην είναι να μεταφέρουμε έναν άνθρωπο ξανά στο νοσοκομείο, αλλά να του επιτρέψουμε, με την κατάλληλη φροντίδα, να μείνει εκεί όπου νιώθει ασφαλής.
Γιατί κανείς δεν θα έπρεπε να στερείται, όταν αυτό είναι εφικτό, το δικαίωμα να κλείσει τα μάτια του εκεί όπου έζησε, αγάπησε και αγαπήθηκε.»
