Πέγκυ Σκουλού
Ο Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Αρνό Ντενίς πέθανε σε ηλικία 43 ετών, έχοντας επιλέξει να αυτοκτονήσει μέσω την διαδικάσια της ευθανασίας. Ο θάνατός του σημειώθηκε την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου στο Βέλγιο, έπειτα από συνεννόηση με τρεις γιατρούς.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία ο ίδιος συνέδεε με εμφύτευμα που είχε τοποθετηθεί για την αντιμετώπιση βουβωνοκήλης. Οι συνεχείς και έντονοι πόνοι είχαν προκαλέσει, σύμφωνα με όσα είχε περιγράψει, βαριά αναπηρία και δραματικό περιορισμό της καθημερινότητάς του.
Τον Ιανουάριο είχε δηλώσει στη L’Est Républicain ότι πλέον δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι, δεν είχε κοινωνική ζωή και αισθανόταν πως είχε στερηθεί όσα συνθέτουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Είχε επίσης αναφέρει ότι η κατάστασή του επιδεινωνόταν και ότι οι γιατροί δεν είχαν άλλη θεραπευτική επιλογή να του προτείνουν.
Από την επέμβαση στη δικαστική διεκδίκηση
Η περιπέτεια άρχισε στις 17 Ιουλίου 2023, όταν χειρουργήθηκε για δεξιά βουβωνοκήλη και του τοποθετήθηκε πρόθεση πολυπροπυλενίου. Περίπου δέκα ημέρες αργότερα, όπως είχε καταγγείλει, παρουσίασε έντονους πόνους, ναυτία, τρέμουλο και πεπτικές διαταραχές. Ακολούθησαν μυϊκά, ορμονικά και νευρολογικά προβλήματα, ενώ μέσα σε τρεις μήνες έχασε 17 κιλά.
Αρχικά οι γιατροί δεν συνέδεαν την επιδείνωση με το εμφύτευμα. Αργότερα χειρουργός εξέτασε το ενδεχόμενο δυσανεξίας στο υλικό και πρότεινε την αφαίρεσή του. Ο Ντενίς ταξίδεψε στις ΗΠΑ για νέα επέμβαση, κόστους περίπου 40.000 ευρώ, χωρίς όμως να υπάρξει βελτίωση.
Ο δικηγόρος του, Philippe Courtois, δήλωσε στο AFP ότι η απόφαση για ευθανασία ελήφθη σε συνεννόηση με τρεις γιατρούς στη Ναμούρ και ότι ο καλλιτέχνης είχε χάσει τον έλεγχο του σώματός του εξαιτίας των επίμονων πόνων. Πρόσθεσε ότι του είχε ζητήσει να συνεχίσει τον αγώνα του και να στηρίξει την οικογένειά του.
Στις 5 Ιανουαρίου 2026 ο Ντενίς είχε καταθέσει μήνυση κατά αγνώστων για ακούσιο τραυματισμό. Η υπόθεση αρχειοθετήθηκε στις 31 Αυγούστου, καθώς οι εισαγγελικές αρχές έκριναν ότι δεν είχε τεκμηριωθεί επαρκώς ποινικό αδίκημα. Παρότι η χρονική αλληλουχία επέτρεπε να θεωρηθεί πιθανή σύνδεση συμπτωμάτων και εμφυτεύματος, δεν υπήρχε επιστημονικά αποδεδειγμένη αιτιώδης σχέση ώστε να αποδοθούν ποινικές ευθύνες σε κατασκευαστή ή γιατρούς.
Στις 18 Σεπτεμβρίου εξέφρασε μέσω δήλωσης που δημοσίευσε ο όμιλος Ebra την έντονη δυσαρέσκειά του για την εξέλιξη. Την ίδια ημέρα ο δικηγόρος του υπέβαλε νέα μήνυση με παράσταση πολιτικής αγωγής, επιδιώκοντας δικαστική έρευνα. Η προσφυγή κατά της αρχειοθέτησης θα συνεχιστεί, όπως επιθυμούσε ο ίδιος, ενώ η οικογένειά του δεν έκανε δηλώσεις. Λίγο πριν πεθάνει, αποχαιρέτησε τους διαδικτυακούς φίλους του μέσω Facebook, αναφέροντας ότι είχε πλέον τελειώσει με αυτό που ο ίδιος χαρακτήριζε «ιατρική κακομεταχείριση».
Ο αγώνας για τα εμφυτεύματα και η θεατρική διαδρομή του
Μέσα από την εμπειρία του ανακάλυψε ότι και άλλοι ασθενείς ανέφεραν σοβαρές επιπλοκές από αντίστοιχα εμφυτεύματα και δημιούργησε τη συλλογικότητα «Γάλλοι θύματα των προθέσεων για κήλες», συγκεντρώνοντας εκατοντάδες μαρτυρίες.
Τα συγκεκριμένα εμφυτεύματα χρησιμοποιούνται ευρέως για βουβωνοκήλες και άλλες κήλες, μειώνοντας τον κίνδυνο υποτροπής. Ωστόσο, έχουν αναφερθεί σε ορισμένους ασθενείς χρόνιος πόνος, επίμονες λοιμώξεις και σημαντική επιβάρυνση της καθημερινότητας. Η γαλλική Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας Φαρμάκων και Προϊόντων Υγείας είχε ενισχύσει την παρακολούθησή τους μετά από σχετικές αναφορές. Η υπόθεση Ντενίς επανέφερε τη συζήτηση για την προεγχειρητική ενημέρωση και την καταγραφή πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών.
Γεννημένος στις 31 Μαΐου 1983 στο Παρίσι, ο Ντενίς γνώρισε το θέατρο στο δίγλωσσο École Jeannine-Manuel. Έζησε δύο χρόνια στο Νιου Τζέρσεϊ, παίζοντας στα αγγλικά στον «Άμλετ» και στο «Η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός». Επιστρέφοντας στη Γαλλία, μαθήτευσε δίπλα στους Jean Périmony και Jean-Laurent Cochet και φοίτησε στο Εθνικό Ανώτερο Ωδείο Δραματικής Τέχνης του Παρισιού, στην τάξη της Dominique Valadié.
Το 2003 ίδρυσε τον θίασο Les Compagnons de la Chimère, τον οποίο διηύθυνε καλλιτεχνικά και σκηνοθετικά επί 15 χρόνια, παρουσιάζοντας μεταξύ άλλων τη «Φαλακρή τραγουδίστρια», τις «Κατεργαριές του Σκαπέν» και τις «Σοφές γυναίκες». Ο θίασος κέρδισε το βραβείο Oulmont του Fondation de France το 2008 και ο ίδιος το βραβείο Brigadier το 2009.
Ακολούθησαν το «Autour de la folie» το 2011, το δικό του «Nuremberg, la fin de Goering» το 2012 και το «Le Personnage désincarné» το 2016. Το 2021 ανέβασε το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ στο Théâtre Hébertot, ενώ το 2024 σκηνοθέτησε τις «Επικίνδυνες σχέσεις» στην Comédie des Champs-Élysées, κερδίζοντας βραβείο του Συνδικάτου Κριτικών. Στη σταδιοδρομία του είχε επίσης αποσπάσει τρεις υποψηφιότητες για τα βραβεία Molière.
