Κώστας Σαμαράς
Υπάρχουν ζώδια που φεύγουν εύκολα. Υπάρχουν ζώδια που το σκέφτονται.
Και υπάρχει και ο Καρκίνος που δεν φεύγει σχεδόν ποτέ. Όχι γιατί δεν βλέπει. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνει. Αλλά γιατί νιώθει. Και αυτό είναι που τον κρατάει δεμένο πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο.
Ο Καρκίνος είναι από τα πιο συναισθηματικά ζώδια. Δεν μπαίνει σε μια σχέση ελαφρά τη καρδία. Όταν δεθεί, δένεται βαθιά, ουσιαστικά, σχεδόν υπαρξιακά. Ο άλλος άνθρωπος παύει να είναι απλώς «σύντροφός» και γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς του, της ασφάλειάς του, της ταυτότητάς του. Και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα…
Γιατί ο Καρκίνος δεν συνδέεται μόνο με τον άνθρωπο. Συνδέεται με όλα όσα τον περιβάλλουν, το σπίτι, τις συνήθειες, τα κοινά αντικείμενα, τη ρουτίνα. Όλα αποκτούν συναισθηματική αξία και όλα είναι άρρηκτα δεμένα με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Δεν είναι εύκολο να τα αποκόψει, είναι σαν να ξεριζώνει ένα κομμάτι του εαυτού του.
Είναι, με έναν τρόπο «θύμα» της ίδιας του της ανάγκης για οικειότητα και σταθερότητα. Και όταν φτάσουμε στο κεφάλαιο «γάμος», εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ξεκάθαρα. Για τον Καρκίνο, ο γάμος δεν είναι απλώς μια σχέση, είναι οικογένεια, είναι βάση, είναι καταφύγιο. Είναι κάτι ιερό.
Ακόμα κι αν η πραγματικότητα δεν είναι ιδανική. Ακόμα κι αν υπάρχουν δυσκολίες, απογοητεύσεις ή και δυστυχία, ο Καρκίνος θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει το σπίτι του όρθιο. Θα αντέξει, θα προσαρμοστεί, θα προσπαθήσει ξανά και ξανά. Και ναι! πολλές φορές θα μείνει. Για τα παιδιά. Για την οικογένεια. Για αυτό που έχτισε. Ακόμα κι αν μέσα του έχει ήδη ραγίσει.
Γιατί για τον Καρκίνο, το να φύγει δεν είναι απλώς μια απόφαση. Είναι απώλεια. Είναι πένθος. Είναι το τέλος ενός κόσμου που είχε δώσει νόημα στη ζωή του. Γι’ αυτό και δεν φεύγει εύκολα. Γι’ αυτό και, συχνά, δεν φεύγει ποτέ. Και ίσως τελικά αυτό να είναι και η δύναμή του, αλλά και η μεγαλύτερη αδυναμία του.
