Κώστας Σαμαράς
Μια δικαστική περιπέτεια που διήρκεσε πάνω από μία δεκαετία έφτασε στο τέλος της με την απόφαση 67/2026 του Εφετείου Πειραιά.
Η υπόθεση, η οποία ξεκίνησε από μια βαρύτατη καταγγελία για βιασμό, κατέληξε στην αναγνώριση της αδικίας που υπέστη ένας εργαζόμενος, στον οποίο επιδικάστηκε χρηματική αποζημίωση για ηθική βλάβη.
Υπάλληλος καταγγέλθηκε ψευδώς για βιασμό
Όλα ξεκίνησαν το 2009, όταν ένας άνδρας από το Πακιστάν προσλήφθηκε σε επιχείρηση πλυντηρίου αυτοκινήτων στη Νίκαια. Για χρόνια, η σχέση με την εργοδότριά του ήταν βασισμένη στην εμπιστοσύνη, με τον ίδιο να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λειτουργία της επιχείρησης. Η τροπή όμως άλλαξε το φθινόπωρο του 2014, όταν οι δυο τους ανέπτυξαν προσωπική σχέση. Όταν η εργοδότρια θέλησε να τερματίσει τη σχέση, ζήτησε από τον υπάλληλο να φύγει από την Ελλάδα.
Η κατάσταση πήρε δραματική τροπή τον Δεκέμβριο του 2014, όταν η γυναίκα κατήγγειλε στην αστυνομία ότι ο υπάλληλος την είχε βιάσει επανειλημμένα. Ο άνδρας συνελήφθη και πέρασε πέντε ημέρες υπό κράτηση. Αν και αφέθηκε ελεύθερος μέχρι τη δίκη, του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα –ένας περιορισμός που τον κράτησε «εγκλωβισμένο» στην Ελλάδα για επτά ολόκληρα χρόνια, μέχρι την αθώωσή του.
Η πλήρης δικαίωσή του ήρθε το 2021 από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πειραιά, το οποίο έκρινε ότι οι κατηγορίες ήταν ανυπόστατες.
Η απόφαση του Εφετείου
Μετά την ποινική του αθώωση, ο εργαζόμενος προσέφυγε στα αστικά δικαστήρια ζητώντας αποζημίωση για τον διασυρμό που υπέστη. Το Εφετείο Πειραιά δικαίωσε τη θέση του, κρίνοντας ότι η ψευδής καταγγελία κατέστρεψε την εικόνα του στον κοινωνικό του περίγυρό.
Στο σκεπτικό της απόφασης τονίζεται: «Η εναγόμενη ψευδώς κατέθεσε ένορκα ότι ο ενάγων την είχε βιάσει κατ’ εξακολούθηση τον Νοέμβριο του 2014, ήτοι ότι ο ενάγων μέσα στην οικία του με σωματική βία και απειλές σπουδαίου και άμεσου κινδύνου την εξανάγκασε σε συνουσία. Με την εν λόγω πράξη της η εναγόμενη, παρανόμως και υπαίτια προσέβαλε την προσωπικότητα του ενάγοντα, διότι με την ένορκη κατάθεσή της, έθεσε σε γνώση αορίστου αριθμού προσώπων ψευδείς και μειωτικούς ισχυρισμούς για το πρόσωπό του και αποδόθηκε σε αυτόν η κακουργηματική κατηγορία για βιασμό. Ο ενάγων, παρανόμως και υπαιτίως χαρακτηρίσθηκε στον κοινωνικό περίγυρό του ως βιαστής, άνθρωπος μειωμένης ηθικής αξίας και στερήθηκε την ελευθερία του».
Όσον αφορά το σκέλος της αποζημίωσης, ενώ το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε ορίσει αρχικά το ποσό των 20.000 ευρώ, το Εφετείο αποφάσισε να το μειώσει στις 5.000 ευρώ. Οι δικαστές έλαβαν υπόψη τους την οικονομική κατάσταση της εργοδότριας, αλλά και το γεγονός ότι ο ενάγων είχε στο παρελθόν μια καταδίκη για ένα επεισόδιο με ομοεθνή του, καθώς και ότι είχε παραβιάσει τους περιοριστικούς όρους που του είχαν επιβληθεί.
