Πόσες φορές είδες τη μητέρα σου να κλαίει μπροστά σου; Ελάχιστες, έτσι δεν είναι; Και όταν μιλάω για δάκρυα δεν λέω αυτά της συγκίνησης και της ικανοποίησης, αλλά εκείνα τα οποία αν τα γευτείς θα σου αφήσουν μια γεύση στυφή και έντονη.

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί μια μάνα κρατάει τόσο πόνο μέσα της και τι τον κάνει; Για σένα το κάνει και για όσους αγαπάει. Σφίγγει τα δόντια και χαμογελάει γιατί έτσι θα δώσει κουράγιο, ώθηση και δύναμη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Είναι σκληρή και υπομένει έτσι ώστε να βαστήξει στους ώμους της το βάρος κάθε ανθρώπου που νοιάζεται. Και ας υποφέρει, δεν την νοιάζει γιατί ξέρει πως ένα της χαμόγελο είναι βάλσαμο για κάθε είδους πόνο.

Στη ζωή της μια μητέρα θα αναγκαστεί να δει το παιδί της να δεινοπαθεί, τον άντρα της να λυγίζει και τους γονείς της να γίνονται άστρα στον ουρανό. Θα περάσει από χίλια κύματα και παρ’ όλα αυτά θα είναι το μόνο πλοίο που θα συνεχίσει να πλέει με χίλιες-δυο ρωγμές. Είναι η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ…

Τι γίνεται ωστόσο μέσα σε αυτή την ανηλεή γυναίκα μόλις σβήσουν τα φώτα και μείνει μόνη; Η μάσκα την οποία φοράει σπάει και τα θραύσματα σκίζουν ανελέητα την ψυχή της. Εκεί είναι που ο πρώτος λυγμός θα ακουστεί και θα κρυφτεί πίσω από ένα μαξιλάρι. Τα δάκρια θα ξεχειλίσουν και το σκληρό αυτό ον για πρώτη φορά θα μετατραπεί στο πιο ευάλωτο πλάσμα που υπάρχει. Μόνη καθώς είναι, θα πάρει αγκαλιά τον εαυτό της και θα κουλουριαστεί σε μια γωνία σαν μικρό παιδί. Στο μικρό αυτό κρησφύγετο της θα αφήσει τα καυτά της δάκρια να κυλήσουν για ώρα, ώσπου ο οργανισμός της να αποβάλει κάθε σπιθαμή πόνου και απόγνωσης που την διακατέχει.

Η γυναίκα η οποία από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ…

Βλέπετε, κάθε ένα από αυτά είναι ξεχωριστό, κουβαλά μέσα του λέξεις, πράξεις, εικόνες οι οποίες την πλήγωσαν, όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε για αυτό. Μόλις το πρώτο ξέσπασμα τελειώσει, θα σηκωθεί και θα κοιτάξει το πρόσωπό της στον καθρέπτη και αφού σκουπίσει όλες τις ενδείξεις αδυναμίας από πάνω της, θα μιλήσει με την ίδια και θα ψάξει να βρει τις αιτίες και τις λύσεις τους, σαν πεπειραμένος ντέντεκτιβ. Εφόσον, η διαδικασία ολοκληρωθεί, θα πάρει μια βαθιά ανάσα, θα βάλει το χαμόγελό της και όπως κάθε υπερ-ήρωας θα βγει ξανά να αντιμετωπίσει τον κόσμο.

Έτσι λοιπόν, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μια μητέρα είναι σαν τον καρπό μιας αμυγδαλιάς, σκληρή από έξω, μα στο εσωτερικό της αβρή. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως οι πιο ευαίσθητοι άνθρωποι είναι και οι πιο δυνατοί.

loading...