Κώστας Σαμαράς
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από αυτόν μιας μητέρας που χάνει το παιδί της. Για τη μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει από τη στιγμή που η αγαπημένη της κόρη έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένειά της και στους ανθρώπους που την αγάπησαν.
Στο τριήμερο μνημόσυνο που τελέστηκε σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα, τα βλέμματα στράφηκαν στη χαροκαμένη μητέρα της, η οποία προσπαθεί να διαχειριστεί μια απώλεια που μοιάζει αδύνατο να χωρέσει η ανθρώπινη ψυχή. Όσοι βρέθηκαν κοντά της περιγράφουν μια γυναίκα βαθιά συντετριμμένη, η οποία παλεύει καθημερινά με τις αναμνήσεις και τις εικόνες της κόρης της.
Παρά τον αβάσταχτο πόνο, η ίδια βρήκε τη δύναμη να σταθεί όρθια για χάρη της οικογένειας και κυρίως για χάρη της εγγονής της, Βικτώριας, της μεγάλης αδυναμίας της Γωγώς Μαστροκώστα.
«Να προσέχεις τη Βικτώρια σαν τα μάτια σου»
Σύμφωνα με ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στην οικογένεια, μία από τις πιο δύσκολες στιγμές για τη μητέρα της Γωγώς είναι η ανάμνηση των τελευταίων ημερών που πέρασαν μαζί.
Η σχέση των δύο γυναικών ήταν πάντα ιδιαίτερα στενή. Η μητέρα της στάθηκε δίπλα της σε κάθε μάχη, σε κάθε δοκιμασία και σε κάθε δύσκολη περίοδο της ζωής της. Από την πρώτη περιπέτεια με την υγεία της μέχρι τις τελευταίες δύσκολες στιγμές, δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό της.
Λίγο πριν η κατάσταση επιδεινωθεί δραματικά, η Γωγώ Μαστροκώστα φέρεται να μίλησε στη μητέρα της για το πρόσωπο που αποτελούσε το κέντρο της ζωής της: την κόρη της, Βικτώρια.
Με όση δύναμη της είχε απομείνει, της ζήτησε να βρίσκεται πάντα δίπλα στο παιδί της και να το προστατεύει.
«Να προσέχεις τη μικρή Βικτώρια… να την έχεις σαν τη συνέχειά μου… να την προσέχεις σαν τα μάτια σου», φέρεται να ήταν τα λόγια που ψιθύρισε.
Για τη μητέρα της, αυτά τα λόγια μετατράπηκαν σε μια υπόσχεση ζωής. Μια υπόσχεση που, όπως λένε άνθρωποι από το περιβάλλον της οικογένειας, θεωρεί πλέον ιερή παρακαταθήκη της κόρης της.
Ο πόνος που δεν θα φύγει ποτέ και το συγκινητικό αντίο του Δέλλα
Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν εξαιρετικά δύσκολες για όλους. Όσοι βρίσκονταν κοντά στην οικογένεια μιλούν για σκηνές βαθιάς συγκίνησης και οδύνης, με τη μητέρα της Γωγώς να προσπαθεί να παραμείνει δυνατή μπροστά στην κόρη της, μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν όμως συνειδητοποίησε πως η μάχη έφτανε στο τέλος της, δεν κατάφερε να συγκρατήσει τη θλίψη της. Η απώλεια του παιδιού της ήταν ένα χτύπημα που κανένας γονιός δεν μπορεί να διαχειριστεί εύκολα.
Την ίδια ώρα, βαρύ είναι το πένθος και για τον Τραϊανό Δέλλα, ο οποίος έχασε τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε περισσότερα από είκοσι χρόνια κοινής πορείας, αγάπης και οικογενειακής ζωής.
Σήμερα, η οικογένεια προσπαθεί να βρει τη δύναμη να συνεχίσει. Η Βικτώρια αποτελεί το πιο πολύτιμο κομμάτι της Γωγώς που παραμένει κοντά τους και είναι εκείνη που δίνει κουράγιο σε όλους να κάνουν το επόμενο βήμα.
Για τη μητέρα της, όμως, η απουσία της κόρης της θα παραμένει πάντα ένα κομμάτι που λείπει από την καρδιά της. Γιατί όσο κι αν περνά ο χρόνος, μια μάνα δεν ξεχνά ποτέ το παιδί της. Το κουβαλά μέσα της, στις αναμνήσεις, στις σκέψεις και στην αγάπη που δεν σβήνει ποτέ.
