Κώστας Σαμαράς
Σκηνές βαθιάς οδύνης εκτυλίχθηκαν στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, εκεί όπου συγγενείς, φίλοι και κάτοικοι της περιοχής αποχαιρέτησαν τη Γωγώ Μαστροκώστα στο τελευταίο της ταξίδι. Η γυναίκα που πάλεψε για χρόνια με αξιοπρέπεια και δύναμη απέναντι στον καρκίνο, επέστρεψε για πάντα στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, σκορπίζοντας ανείπωτη θλίψη σε όσους τη γνώρισαν και την αγάπησαν.
Το πιο σπαρακτικό πρόσωπο της ημέρας ήταν η μητέρα της, η κυρία Σπυριδούλα. Από τη στιγμή που έφτασε στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, ήταν φανερό πως βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Υποβασταζόμενη από δικούς της ανθρώπους, προσπαθούσε να σταθεί όρθια, όμως ο πόνος της έμοιαζε αβάσταχτος. Τα μάτια της ήταν συνεχώς καρφωμένα στο λευκό φέρετρο της κόρης της, σαν να μην μπορούσε να πιστέψει ότι αποχαιρετούσε το παιδί της.
Όταν ήρθε η πιο δύσκολη στιγμή, εκείνη της ταφής, οι λυγμοί της “έσπασαν” τη σιωπή ολόκληρου του χωριού. Τη στιγμή που το φέρετρο κατέβαινε στο χώμα, η κυρία Σπυριδούλα ξέσπασε σε σπαρακτικά κλάματα, φωνάζοντας το όνομα της κόρης της και αδυνατώντας να διαχειριστεί την τραγική πραγματικότητα.
Άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα της έσπευσαν να τη στηρίξουν. Κάποιοι προσπαθούσαν να την κρατήσουν όρθια, άλλοι να την αγκαλιάσουν και να τη συνεφέρουν, ενώ σύμφωνα με ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί, χρειάστηκε ακόμη και η βοήθεια ηρεμιστικών για να μπορέσει να αντέξει τη στιγμή που η Γωγώ έμπαινε για πάντα στο χώμα.
Οι λέξεις που είχε ψιθυρίσει νωρίτερα πάνω από το φέρετρο της κόρης της, «καλώς το αστέρι μου, καλώς το λουλούδι μου», συγκλόνισαν όσους βρέθηκαν στο τελευταίο αντίο. Ήταν λόγια μιας μάνας που δεν μπορούσε να αποδεχτεί πως το παιδί της έφυγε τόσο πρόωρα. Λόγια που έμειναν να αιωρούνται στον αέρα μαζί με τον ήχο της πένθιμης καμπάνας και τα δάκρυα των ανθρώπων που παρακολουθούσαν σιωπηλοί.
Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της ταφής, η κυρία Σπυριδούλα παρέμενε απαρηγόρητη. Δεν μπορούσε να αποχωριστεί το σημείο όπου βρισκόταν πλέον η κόρη της. Οι λυγμοί της συνέχιζαν να ακούγονται μέσα στη σιωπή του Μεσολογγίου, προκαλώντας ανατριχίλα σε όλους όσοι βρίσκονταν εκεί. Ήταν ένας πόνος που δεν μπορούσε να κρυφτεί, ένας σπαραγμός που ξεπερνούσε τα λόγια.
Οι άνθρωποι της οικογένειας προσπαθούσαν διαρκώς να τη στηρίξουν, να τη βοηθήσουν να ηρεμήσει και να τη βγάλουν για λίγο μακριά από το μνήμα, όμως εκείνη επέστρεφε συνεχώς το βλέμμα της προς το χώμα όπου είχε μόλις αφήσει το παιδί της. Για μια μάνα, ο αποχωρισμός αυτός δεν μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτός.
Το μικρό χωριό βυθίστηκε στο πένθος. Για αρκετή ώρα, τίποτα άλλο δεν ακουγόταν πέρα από αναστεναγμούς, ψιθύρους προσευχής και κλάματα. Ήταν μια ημέρα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων. Μια ημέρα όπου μια μητέρα αποχαιρετούσε το «αστέρι» της και αρνιόταν να πιστέψει πως δεν θα το ξαναδεί ποτέ.
