Πέγκυ Σκουλού
Μια απροσδόκητη, ριζική και βαθιά συγκινητική στροφή στη θεματολογία της πραγματοποίησε η δημοφιλής δημιουργός περιεχομένου, οικογένεια Τελιορίδη, επιλέγοντας αυτή τη φορά να αφήσει στην άκρη τα γνώριμα, χιουμοριστικά σκετσάκια που την καθιέρωσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέσα από ένα εξαιρετικά προσεγμένο βίντεο κοινωνικού χαρακτήρα, η ομάδα θίγει το ευαίσθητο και πανανθρώπινο θέμα της απώλειας του γονέα, προκαλώντας κύμα συγκίνησης στους χιλιάδες ακολούθους της.
Το σενάριο, το οποίο εξελίσσεται με τη μορφή δημοσιογραφικού ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, ξετυλίγεται μέσα σε ένα κατάστημα ειδών βάφτισης. Εκεί, η πρωταγωνίστρια Έλσα υποδέχεται μια πελάτισσα για να οργανώσουν το μυστήριο του παιδιού της. Μια απλή, καθημερινή ερώτηση για το όνομα που πρόκειται να πάρει το μωρό, γίνεται η αφορμή για να ανοίξει ένας συγκλονιστικός διάλογος, ο οποίος εξελίσσεται γρήγορα σε μια κοινή κατάθεση ψυχής.
Η κουβέντα παίρνει μια απρόσμενη τροπή όταν αποκαλύπτεται πως το παιδί θα ονομαστεί Νίκος, όνομα που έφεραν και οι πατέρες των δύο γυναικών, οι οποίοι ωστόσο δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Η πελάτισσα εξομολογείται με παράπονο τις ενοχές που την κυριεύουν, καθώς ο σύγχρονος, απαιτητικός τρόπος ζωής, οι δουλειές και το τρέξιμο δεν της επέτρεψαν να αφιερώσει στον πατέρα της τον χρόνο που θα ήθελε πριν εκείνος «φύγει», μόλις έναν μήνα πριν.
Σε εκείνο το σημείο, η Έλσα παίρνει τον λόγο και μοιράζεται μια βαθιά προσωπική ιστορία που συγκλόνισε το κοινό. Γυρίζοντας τον χρόνο δεκαπέντε χρόνια πίσω, όταν η ίδια ήταν μόλις 18 ετών, περιγράφει τις τυπικές εφηβικές αντιδράσεις και τους καυγάδες που είχε με τον δικό της πατέρα για τα ρούχα, τη δυνατή μουσική και τις βραδινές εξόδους.
Θυμάται με απίστευτη γλαφυρότητα την εικόνα του να την περιμένει κάθε βράδυ στην κουζίνα, καθισμένος σε ένα κόκκινο σκαμπό και φορώντας τις πιτζάμες του, να σβήνει το τσιγάρο του σε ένα τσίγκινο τασάκι και να τη ρωτά με αγωνία: «Με ποιον ήσουν; Τι έκανες; Ποιος σε γύρισε;». Εκείνη, νιώθοντας τότε ότι την «πνίγει» η υπερπροστατευτικότητά του, αντιδρούσε έντονα, κλεινόταν στο δωμάτιό της κλαίγοντας και απειλούσε πως μόλις ενηλικιωθεί θα φύγει από το
Το σκληρό μάθημα της απώλειας
Η ανατροπή έρχεται τη μέρα που η Έλσα έγινε 18 ετών. Εκείνο το βράδυ, ο γνώριμος ήχος του απορροφητήρα στην κουζίνα δεν ακούστηκε ποτέ. Το κόκκινο σκαμπό ήταν μαζεμένο κάτω από το τραπέζι, το τασάκι άδειο, και οι πιτζάμες του πατέρα της ήταν ήδη συσκευασμένες σε μια κούτα στην αποθήκη.
Το μόνο που έμεινε ίδιο, όπως περιγράφει η ίδια με τρεμάμενη φωνή, ήταν η ίδια που μπήκε στο δωμάτιό της κλαίγοντας. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν την έπνιγε πια η παρουσία του, αλλά η οριστική και αβάσταχτη απουσία του.
Το κοινωνικό μήνυμα της παραγωγής
Η ταινία μικρού μήκους ολοκληρώνεται με γραπτά μηνύματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης, τα οποία λειτουργούν ως μια ισχυρή, ωμή υπενθύμιση προς το κοινό για τη διαχείριση των οικογενειακών σχέσεων όσο ακόμη υπάρχει χρόνος:
«Όταν έχουμε τους ανθρώπους μας κοντά, νομίζουμε πως θα είναι εκεί για πάντα. Πάρε τον πατέρα σου ένα τηλέφωνο. Πες του ότι τον αγαπάς. Πάρε τον πατέρα σου ένα τηλέφωνο… Όσο ακόμα μπορεί να το ακούσει!»
